Archive for 24/03/2016

Yannis Ritsos//Γιάννης Ρίτσος

Posted: 24/03/2016 by vequinox in Literature

11007741_1028336327180072_6866849738460871477_n

 

ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ

 

Η τσάντα του δικηγόρου αφημένη στο πάτωμα.

Τα γάντια της πυγμαχίας στην κρεμάστρα. Ο φρουρός

είχε γυρίσει κόντρα στο φεγγάρι ν’ ανάψει το τσιγάρο του.

Ύστερα μπήκαν οι τρείς διαρρήκτες με το σάκκο.

Δε γύρισαν το διακόπτη. Εγώ είχα προφτάσει

κ’ είχα ρίξει τα κλειδιά στο πηγάδι.

 

MIDNIGHT

 

The lawyer’s briefcase left on the floor.

The boxing gloves on the hanger. The guard

had turned against the moon to light his cigarette.

Then three thieves with their sack entered.

They didn’t turn on the light. I had just enough time

to throw the keys in the water well.

 

~Γιάννη Ρίτσου-ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

~Yannis Ritsos-Poems/translated by Manolis Aligizakis

www.authormanolis.wordpress.com

www.libroslibertad.ca

 

Advertisements

Lefteria

Την περασμένη Τρίτη έφυγαν ο Μπάμπης κι ο Ντελιλάι.

475430

Προχτές τους ακολούθησε και ο Αντώνης. Οι τρεις από τους έξι εργάτες που στις 8 Μαΐου λαμπάδιασαν από την έκρηξη στην ΕΛΠΕ, πλήρωσαν με την ζωή τους το ψωμί που πάλευαν να βγάλουν. Άλλο ένα “εργατικό ατύχημα”, όπως προσπαθούν να το καταχωρίσουν οι διαμορφωτές τής κοινής γνώμης.

View original post 724 more words

αἰέν ἀριστεύειν

imagesΔημοσιεύτηκε στις 12 Απρ 2015

Η γνωστή δημοσιογράφος – κυρία της δημοσιογραφίας και εκδότρια της ημερήσιας εφημερίδος ΧΡΟΝΟΣ της Κομοτηνής – Μελαχροινή Μαρτίδου, μιλά για την Θράκη, και την Κομοτηνή, ως κόμβο των Ανατολικών Βαλκανίων, δυνατότητες αναπτύξεως, τουρισμού, αναψυχής, κ.ά.

View original post 22 more words

αἰέν ἀριστεύειν

86267D7A8F8ECC195B8B12569D89AE63

Το υποβρύχιο «Ναυτίλος» του πλοιάρχου Νέμο σε σύγχρονη έγχρωμη απόδοση .

Ο «δάσκαλος» της επιστημονικής φαντασίας αποδεικνύεται όχι μόνο προφητικός αλλά και βαθιά ποιητικός 150 χρόνια μετά την εμφάνιση του πρώτου μυθιστορήματος της σειράς «Θαυμαστά ταξίδια». Φαντάστηκε – μεταξύ άλλων – το ελικόπτερο, το δίκτυο των παγκόσμιων τηλεπικοινωνιών και τα διαστημικά ταξίδια σε μια σειρά από μυθιστορήματα που μάγεψαν πολλές γενιές εφήβων.

View original post 2,052 more words

Yannis Ritsos//Γιάννης Ρίτσος

Posted: 24/03/2016 by vequinox in Literature

Ritsos_front large

 

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

 

Αυτός που κοιμήθηκε με τα παπούτσια και τα ρούχα

βρεγμένος ως το κόκκαλο, κι ο άλλος εκείνος

πούχωσε το κεφάλι του μέσα στη μαύρη σακκούλα,

νιώθοντας τη σκληράδα του πανιού στο σαγόνι του, αυτός

πούκλεψε τα παπούτσια του νεκρού στυ υπνοδωμάτιο

κ’είταν στενά—δεν τα φόρεσε, κι ούτε μπορούσε

να τα πουλήσει μήπως προδοθεί, ο τελευταίος

που χτυπούσε συνέχεια το πόδι του στα σάπια σανίδια

σ’ ένα ρυθμό που όλοι γνωρίζαμε και που κανένας

δεν ήθελε να ομολογήσει, κι από πάνω

η καπνισμένη λάμπα  κ’ οι φωνές των μεθυσμένων,

οι χαρτοπαίχτες, το μεγάλο χάλκινο σταχτοδοχείο

με σκαλισμένον τον πρίγκηπα των κρίνων,—όταν

μπήκε τ’ αυταρχικό γκαρσόνι, ερμητικό, οστεώδες,

σάρωσε με μια κίνηση του αριστερού χεριού του

ακέριο το τραπέζι, ρίχνοντας μέσα στην καταπακτή

ποτήρια, τραπουλόχαρτα, πακέτα τσιγάρων, κ’ οι θαμώνες

εμβρόντητοι, να ματαλλάζουν βιαστικά την οργή τους

σε μιαν υπνωτισμένη ευχαριστία, φωτισμένοι καταμέτωπο

απ’ τον τεράστιο κρυστάλλινο πολυέλαιο που άναψε άξαφνα

εκεί στο βάθος πίσω από μιαν άγνωστη γυάλινη πόρτα

μέσα στην άδεια, απέραντη αίθουσα των επισήμων.

 

 

REVIEW

 

 

The one who slept with his shoes and clothes

wet to the bone and that other who

put his head in the black bag

feeling the roughness of the cloth on his chin, the one

who stole the shoes of the dead man in the bedroom

and found they were small – he never wore them and

couldn’t sell them from fear of being revealed; the last one

who constantly stomped his foot on the rotten planks

in a rhythm that we all knew and none

wanted to reveal and from above

the smoked lamp and the voices of the drunks,

the card players, the big copper ashtray

with the Prince of Lilacs engraved on it – when

the bossy, skinny waiter entered in a rush, he

swept up with a movement of his left arm

the whole table, throwing down the trapdoor

glasses, playing cards, packs of cigarettes; the players

astonished, hastily transformed their anger

into a sleepy thankfulness, lit straight on the forehead

by a gigantic crystal chandelier that was suddenly turned on

there, at the end of the room, behind an unknown glass door

inside the huge empty hall of the dignitaries.

 

~Γιάννη Ρίτσου-ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Yannis Ritsos-Poems/translated by Manolis Aligizakis
http://www.ekstasiseditions.com
http://www.libroslibertad.ca