Posted: 22/03/2016 by vequinox in Literature




Ο Άρης γύρισε τα μάτια του στο πλάι
όταν σήκωσα το χέρι μου να σταματήσω
σαν νανούρισμα ρυακιού
του κυμάτου τον αφρό
στη απαλή άμμο
και τ’ ατέλειωτο θρόισμα των φύλλων
στη μνήμη μου μελωδίες τραγουδισμένες
μέσα απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο
ένα κόκκινο σταμνί
ένα ξύλινο σκαμνί
αστέρια και ύμνοι
που άφησαν σκέψεις
ανεξήγητα μελαγχολικές
όταν ο βοριάς
κάλπασε κάτω την βουνοπλαγιά
να καταπατήσει
την ειρηνική ζωή μου
σ’ ένα σπίτι από λάσπη και πέτρα
με οροφή από καλάμια και χώμα
μ’ ένα παράθυρο πάντα ανοιχτό
και μια πόρτα καταφαγωμένη
διάτρητα συναισθήματα
κι αυτό ήταν το παλάτι
που μου σερβίραν
το βασιλικό μου φαγητό
κι αυτό ήταν το πρώτο μου κλάμα
στην ερημιά του δίκαιου τούτου κόσμου

Aris turned His eyes to the side when
I raised my arm to stop
like lullaby of a creek
the wave froth on smooth
sand and the endless
rustle of tree leaves in my memory
melodies re-incarnated
through the open window shutter
a red water pitcher
one wooden stool
stars and chants
that left thoughts
inexplicably saddened
when the harsh north wind
galloped down
the mountainside
to claim its right
on my peaceful existence
in one dwelling made of clay
with a roof made of cane and soil
with a window always open
with a door ravaged and cracked
perforated emotions and
this was the palace
where I was to be served
my palatial dinner and
this was my first cry
in the wilderness of the just world

SECOND ADVENT OF ZEUS, by Manolis, Ekstasis Editions, Victoria, BC 2016





Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s