Archive for 05/03/2016

kiki-dimoula

ΣΥΜΠΤΩΣΗ

Πολύ μου μοιάζει.
Τον συνάντησα στημένον
κάτω από ένα υπόστεγο μελαγχολίας.
Στο βλέμμα του αγωνιούσε
του κενού η αντανάκλαση.
Οι κινήσεις του
πληγωμένη απαγγελία νερού.
Η υποθετική με τράβηξεν ευρυχωρία.
Πλησίασα,
και με λόγια πολλά κι ασύνδετα
τη μοναξιά μου του εξιστόρησα.

 

COINCIDENCE

He just like me
I met him standing
under the awning of melancholy
the reflection of void
in the agony of his glance
his movements
the wounded reciting of water.
The expected spaciousness attracted me
I neared him
and with a few incoherent words
I narrated my loneliness to him

 

~ΕΡΕΒΟΣ -EREBUS, by KIKI DIMOULA, ΙΚΑΡΟΣ, 1956, // translated by Manolis Aligizakis

Advertisements

To Koskino

Κώστας Τσόκλης, Βάρκα (1982) Κώστας Τσόκλης, Βάρκα (1982)

έχει καιρό απόψε

κρατήσου γερά φώναξα
ρίχνω σκοινιά απόψε
άγκυρες κατεβάζω στα βαθιά
τη ζωή να δέσω

στρίβω τιμόνι στο κενό

τεχνάσματα αρνούμαι
κράτα γερά
στα ύφαλα χυμάω
τους βυθούς σαρκάζω
στο τίποτα γελάω
κράτα γερά

η νύχτα είναι στα ανοιχτά

παγωμένος ο αέρας
λογχίζει
μέχρι να ξημερώσει
μέχρι να ξημερώσει

καθρέφτες ρίχνω στο νερό
σκοτάδι έχασα να βρω
ψάχνω
κι αυτό πού όνομα δεν έχει
τρομαγμένο σπαρταρά
στην άκρη του καιρού

***

γερνάνε πιο γρήγορα

γερνάνε πιο γρήγορα

τις νύχτες οι άνθρωποι

τα χέρια τους μακραίνουν

σ’ αυτές τις ατέλειωτες χειραψίες
πόσους νεκρούς ξεπροβοδίζουν;

κάποτε

η νύχτα μού δάνεισε
βιβλία σελίδες από δέρμα
ράκη ανθρώπινα

έτσι ξεφύλλιζα απελπισία
σταγόνες αίμα στα δάχτυλα
πόδια, χέρια, μάτια στο χώμα
γύριζα στο χρόνο

με λάμπα θυέλλης
κρύφτηκα, πλύθηκα, έφτυσα

η μνήμη κυλάει
ακόμη δεν έχει σταματήσει
πέτρες ξεκολλάνε
γκρεμίζονται

μέσα στη λύπη διπλώνω
τη γλώσσα μου
τρώω σάρκα…

View original post 51 more words

there’s no Movement without Rythm

Posted: 05/03/2016 by vequinox in Literature

la prose du monde

«Όταν προσπερνάμε ο ένας τον άλλον στο δρόμο,
ακούμε το ρυθμό της ανάσας
και αντιλαμβανόμαστε πώς ο καθένας μας μετράει το χρόνο».
– Χαρούκι Μουρακάμι –

Ο Ρυθμός είναι ενσωματωμένος στις καθημερινές μας δραστηριότητες.
Οι σκηνοθέτες (και αδέλφια) Thomas Roebers και Floris Leeuwenberg
συνέλαβαν τον απίστευτο ρυθμό της φυλής Malinke, στο χωριό Baro στη Γουινέα.
Στο βίντεο αυτό εγγράφεται το πως οι ρυθμοί είναι μέρος της καθημερινής μας ζωής.

Οι ίδιοι οι σκηνοθέτες λένε σχετικά με το βίντεο αυτό:

“Η ζωή έχει ρυθμό, βρίσκεται διαρκώς σε κίνηση.
Η λέξη για το ρυθμό (που χρησιμοποιείται από τις Malinke φυλές)είναι Foli.

Είναι μια λέξη που περιλαμβάνει πολύ περισσότερα από κρουστά, χορό ή ήχο.
Βρίσκεται σε κάθε μέρος της καθημερινής ζωής.
Σε αυτήν την ταινία όχι μόνο θα ακούσετε και θα αισθανθείτε το ρυθμό,
αλλά θα μπορέσετε να το δείτε.

Είναι μια εξαιρετική μίξη εικόνας και ήχου που
τροφοδοτεί τις αισθήσεις και…

View original post 75 more words

Εν θερμώ

Posted: 05/03/2016 by vequinox in Literature

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

mnimi

Τη νυμφεύομαι ευμενώς
και την πυροδοτώ
τη νυφούλα μνήμη.
Ένθερμος, εν θερμώ
διαλαλώ τους λωτούς της.
Όργια επεα πτερόεντα
και σεπτά σουβενίρ.
Πότε ηττημένος και
πότε μετέωρος.
Στο βρακί της με βάζει
και στις συμπληγάδες της
με περνά.
Με ταΐζει αδρεναλίνη
με την κουτάλα.
Προσδοκίες.
Βαλκυρίες.
Ξενυχτωμό.
Μου κατεβάζει το φερμουάρ
μου σκαλώνει τις λέξεις.
Και πρέπει τώρα
να της αφιερωθώ
και να γεννοβολήσω
λαγνεία βέβηλη
νυμφίδια απολωλά
να περισώσω
απ’ τους ισολογισμούς
και τις ποσοστώσεις
κι απ’ του ζορισμένου
βιοπορισμού
τις υπερωρίες να γλιτώσω
το ερωτικό μου εγώ.

View original post

dimart

Ο Γιώργος Ζεβελάκης, με αφορμή τη φωτογραφία μιας γυναίκας στην Αλεξάνδρεια της εποχής του Καβάφη, επιλέγει για τους αναγνώστες του dim/art καβαφικούς στίχους που μιλούν για τη γυναίκα, διαχρονικά και στους πολλαπλούς ρόλους της: τη διανοούμενη Άννα Κομνηνή που, κατά τον Καβάφη, «την καίει η οδύνη “μέχρις οστέων και μυελών και μερισμού ψυχής”», την αυτοθυσία της αφοσιωμένης σπαρτιάτισσας μάνας, την ερωτευμένη γυναίκα που τον φτωχό αγαπημένο της απαρνήθηκε.
Γυναίκα Αλεξανδρεια
 Φωτογραφία γυναίκας στην Αλεξάνδρεια, τέλη 19ου-αρχές 20ού αιώνα.
* * *
Οι στίχοι που ακολουθούν, υπαινικτικά και υπόγεια, ιχνογραφούν την εικόνα του Καβάφη για τη γυναίκα — μια εικόνα, διόλου άσχετη με τον τόπο του και την εποχή του.
kav-thumb-large
* * *
Όμως η αλήθεια μοιάζει που μια λύπη μόνην
καιρίαν εγνώρισεν η φίλαρχη γυναίκα·
«Άννα Κομνηνή»
Μα η υπέροχη γυναίκα τον κατάλαβε
 (είχεν ακούσει κιόλα κάτι διαδόσεις σχετικές)
«Εν Σπάρτη»
Όμως ο δυνατός της χαρακτήρ επάσχισε·
και συνελθούσα η θαυμασία γυναίκα
 «Ἄγε, ὦ…

View original post 46 more words