Archive for 01/03/2016

The Hunter And The Hunted

Posted: 01/03/2016 by vequinox in Literature
Advertisements

ΕΛΛΑΣ

Greecemap4gΚοίταζε τὸν ὀρίζοντα ὁ Ἓλληνας· καὶ δὲν ἒβλεπε τὴν ἀπόσταση, οὒτε τὶς θάλασσες ποὺ ἒπρεπε νὰ διασχίσῃ. Ἒβλεπε τὰ εὒφορα τὰ χώματα καὶ τὶς πόλεις ποὺ θὰ ἒστηνε μὲ τὰ χέρια του. Καὶ ἦταν καὶ ὁ χρησμὸς τῆς Πυθίας ποὺ τοῦ ἒδινε ἀέρα στὰ πανιά του, γιατὶ καὶ οἱ Θεοὶ στὸ πλευρό του ἦταν, καὶ τὸν συντρόφευαν…

View original post 994 more words

ΕΛΛΑΣ

Ποια θα ήταν η εξέλιξη της ανθρωπότητας αν είχαν επικρατήσει οι Αρχαίοι Έλληνες Ίωνες επιστήμονες και φιλόσοφοι;

Την απάντηση την δίνει ο ίδιος ο Carl Sagan στο παρακάτω video, σχετικά με την εξέλιξη που θα είχε τεχνολογικά η ανθρωπότητα αν το Φως της Ιωνίας είχε επιβιώσει.  Το απόσπασμα είναι από την σειρά επιστημονικού ντοκιμαντέρ Cosmos (1980) η οποία άφησε εποχή και κέρδισε πολλά βραβεία.

View original post 124 more words

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

yeldham-b

Σε μια γωνία του θαλάμου, που περιμένει να με χωρέσει  αφού τετραγωνιστώ, έχω σχεδιάσει ένα οριζόντιο οκτώ, σύμβολο του αυτοαναφορικού απείρου. Τις νύχτες καπνίζει κατά μήκος του με μιαν ιώδη φωταύγεια -όπως το φως των παρατημένων φάρων – και υπερυψούται. Ενώ  το φροντίζω καθησυχαστικά, είτε με λόγια είτε με νάματα, βομβίζει μονότονα, διαστέλλεται και με αγκαλιάζει. Έπειτα με κοιμίζει στις καμπύλες του και το πρωί με βρίσκει στο πάτωμα ξυλιασμένο. Για μένα που στέκομαι αμήχανος εδώ, εκθέτοντας το αδύναμο περιεχόμενό μου, υπομένοντας τούτη τη μακρά περίοδο μη καταληκτικής αναμονής, το άπειρο είναι μια παρηγοριά. Η διάρκεια  και ο χρόνος, ως γνωστόν, είναι εφευρέσεις. Την αναμονή, μιαν έννοια χρονική που περιέχει τη διάρκεια, την υπομένουμε σε κάτι τέτοιες στιγμές που η διαστολή της γίνεται αφόρητη, σαν έναν ατέλειωτο χιονισμένο σεντόνι που διακόπτει τη συνέχεια του κορμιού με τον ορίζοντα, ενώ γύρω μας η άνοιξη επελαύνει, και τα πνευμόνια μας λαχταρούν τις…

View original post 175 more words

To Koskino

nixtes

15

Νύχτα της σιωπής και των εσωτερικών ρυθμών
των τριγμών και των μεταμορφώσεων,
των συνεπειών και των αποφάσεων,
της ποίησης της πρώτης λέξης,
του θάρρους, της έκπληξης, της συνενοχής,
ω νύχτα μου.

Νύχτα δική μου και του σύμπαντος,
των ριζικών συστημάτων
και των υπόγειων νερών,
των αστεριών που γεννιούνται και πεθαίνουν
ερήμην των ενδεχόμενων μαρτύρων,
του κυοφορούμενου φωτός,
νύχτα δική μου και του είδους μου.

Νύχτα, λοιπόν,
τέλεση και ενδεχόμενο,
λύση και έλεος του μύθου μου
και του μύθου μας,
αφήγηση και σιωπή,
υπόσχεση και αναίρεση,
μεταφορά κάθε πρόθεσης.

Περπατώντας στα ίχνη σπειρών
από χορδές που επιστρέφουν,
ταξιδεύω μέσα μου και μέσα σου,
με την προσδοκία ν’ ακουμπήσω την ουσία σου
και την ουσία μου
και να εκπλαγώ.

*Μαρία Γαβριλάκη, Οι νύχτες πριν, εκδόσεις Ναυτίλος, Δεκέμβρης 2015.

View original post