Archive for February, 2016

Exploring Lost Cities

Posted: 28/02/2016 by vequinox in Literature
Advertisements

re-think Athens

Posted: 28/02/2016 by vequinox in Literature

Αδέσποτος Σκύλος

Έχει δρόμο ενδιάμεσα. Και μετά πεζοδρόμιο και κάδους με σκουπίδια. Έναν ανακύκλωσης και έναν για τα υπόλοιπα. Ούτε που τα προσέχω βέβαια. Όπου τύχει. Ό,τι σκουπίδι πετάχτηκε που χρόνος για ανακυκλώσεις και δεύτερες σκέψεις. Και μετά σαν ξεχασμένο δώρο ένα παλιό σπίτι με κεραμίδια. Περίτεχνη κατασκευή. Άδειο πια σώμα. Ακατοίκητο. Το κοιτώ κάθε πρωί από το παράθυρο. Φωνάζει μέσα του ο χρόνος. Κι είναι ωραίο που το σπίτι αυτό γέρασε με τη ζωή του και δεν φτιασιδώθηκε. Σαν κανονικός άνθρωπος. Δεν ξέρω πότε πέθανε αυτό το σπίτι. Δεν υπάρχει ούτε μια επιγραφή. Λόφος Προφήτη Ηλία στον Πειραιά. Ίσως λίγο πιο χαμηλά. Ενθάδε κείται.

Στο μεσοπόλεμο η Πατησίων τόπος εκδρομής και ομορφιάς ξεχωριστής. Δρόμοι γεμάτοι δέντρα, ησυχία. Διαβάζεις τη ”Μαρία Πάρνη” και δεν ξέρεις πού βρίσκεται αυτός ο τόπος. Προχωρούσαμε με τα πόδια μετά το θέατρο. Ποιο τέρας κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος;, σκεφτόσουν. Δεν ξέρω αν τα τέρατα τη…

View original post 508 more words

Λωτοφάγοι

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΚΕΙΜΕΝΑ:


ΕΛΛ 421 2015-16. 1η Ομαδική Συμβουλευτική Συνάντηση (Μέρος β᾽)

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ

Το τμήμα αυτό του έργου ονομάζεται «Δεύτερη Παράβαση», διότι για δεύτερη φορά: (α) αδειάζει η σκηνή από τους υποκριτές και μένει μόνος ο Χορός στην ορχήστρα· (β) διακόπτεται η κανονική ροή της δράσης· και (γ) ο Χορός απευθύνεται στους θεατές «ξεχνώντας» ότι η παράσταση είναι ένας ξεχωριστός, πλαστός κόσμος, που υποτίθεται ότι δεν πρέπει να επικοινωνεί ευθέως με…

View original post 890 more words

the year of the rat

Posted: 28/02/2016 by vequinox in Literature

a/man/called/...

Εικόνα 630

Σάββατο απόγευμα, σε ένα φοιτητόσπιτο που βλέπει Μπιζανίου. Eπι μισόν αιώνα, την ΄χουν αυτή την κακιά συνήθεια τα σπίτια, να μην αλλάζουν θέα. Στενά μπαλκόνια που κοιτάνε «πίσω αλλά φωτεινά», μισοκατεβασμένα στόρια, ανοιχτές μπαλκονόπορτες, μια υποψία από ένα ρεφρέν Τερζή που πεθαίνει στα μισά της διαδρομής ως τα αυτιά μου, μυρωδιές από κρεμμύδια που τσιγαρίζονται, κλασσική Θεσσαλονίκη, πιο πολύ κι από τα κουλούρια, τον πατσά και τη μπουγάτσα της. Διαμέρισμα που γεννήθηκε αρχές του εξήντα, πενηντάρισε για τα καλά κι αυτό. Ότι κι αν του κάναμε, όσο κι αν το μερεμετίσαμε, με όσα καινούρια και να το ντύσαμε, τα χρονάκια του φαίνονται. Αλλά το λες καλοστεκούμενο,  «τηρουμένων αναλογιών».

Ξαπλώνω στον καναπέ-κρεβάτι. «Όχι στο κρεβάτι του παιδιού, δεν ξαναλλάζω σεντόνια, να ‘ρθει να το βρει καθαρό». Η τρελή από πάνω πλένει τα μπαλκόνια, ακούω το νερό να χτυπάει με φόρα στην απλωμένη -επί τούτου- τέντα του ισόγειου. Κάποτε (έτσι μου είπαν…

View original post 518 more words