Posted: 28/02/2016 by vequinox in Literature




Του πατρικού την πόρτα
έσπρωξα δειλά κι έσκουξε ο θάνατος
κραυγή φριχτή που οι βάσεις

του σπιτιού ετρίξαν και τα παράθυρα
ζητήσαν να ξαναγεννηθούν
διάπλατα άνοιξα το φως

να μπεί κι ο αγέρας
και σαν να περίμενα το εκκρεμές
ν’ αγγίξει το ασύλληπτο κενό

κουρτίνες τράβηξα ζωή να δώσω
στους τέσσερις ήχους
που απ’ τις γωνιές εβγαίναν βογκητά

κι ο στεναγμός σαν να λυπήθηκε
το κάλος άλλης εποχής αφέθηκε
λεπτή στη μνήμη μου ευχή


The door of my family home
I timidly opened and death
yelled its horrid presence

to make the foundations
creak and the windows to beg
of their re-birth and I opened them

wide to let the light come through
as if waiting for a pendulum
to touch the inexplicable loss

the curtains I pulled aside
the four walls to grace with life
when loud from the corners

the moan of my ancient dead rose
as though their sighs felt sorry

for the beauty of a long gone era
a soft wish in my mind to become

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s