ΛΥΡΩΔΟΣ

Posted: 26/02/2016 by vequinox in Literature

Σχεδία για μιά Νέκυια

Είμαι εγώ, σπασμένος στις σκιές μου, σαν σπορά,
έχει το σκοτάδι τη δική του ακτίνα
Είμαι εγώ, ένας που σηκώνει τις σκιές του για να ταξιδέψει
όπως το πλοίο τις άγκυρες

Είμαι εγώ, οι σκιές είναι πράγματα και το μόνο που ονειρεύονται είναι εσύ
που δεν είσαι όνειρο αλλά οστά και σάρκα ταιριασμένα
Αυτά ριγμένα από το ένα μέχρι το όλο. Αντίμαχα ενωμένα.
Βλέπεις εκείνα τα πουλιά σμήνος που διαλύεται καθώς σκορπάν,
σκιές του σμήνους στο χώμα τρέχουν σε κάθε κατεύθυνση.
*
Τι πεθαίνει; Μια ειδική κατάσταση εαυτού.
Ο κόσμος συνεχίζει να τρέμει όπως πρώτα, στην
άτρεπτη συνοχή του. Τα άστρα που είδες στο νερό
χάθηκαν στην κατεύθυνση που άδειασε η γούρνα
*
Τίποτε δεν είναι πιο ζητούμενο στο κελί όσο η ελευθερία,
της οποίας όλο το ηθικό περιεχόμενο γεννήθηκε πίσω από τα σίδερα,
εκεί ακούγεται πιο συχνά το όνομά της, γιατί με την απουσία της
γίνεται πιο ορατή, γιατί…

View original post 1,009 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s