Archive for 21/02/2016

images

ΕΞΑΕΡΙΣΜΟΣ

Ανθρακωρύχοι πάνε κι έρχονται
αλλάζουν βάρδιες βήματα

και παραγωγή στο τούνελ μέσα
που συνεφιάζει από καρβουνόσκονη
τροφή για τα πνευμόνια τους

κι ο εξαερισμός να βρίσκεται
στην άκρη της στοάς
σα να τους λέει ο κόσμος

εκεί έξω σας περιμένει
με φώτα που πεθυμάτε
ενώ πολεμάτε τ’ άσκοπο κενό

ίχνη νερού στα τοιχώματα κυλούν
τραγουδώντας μακάβριο σκοπό
περιφεριακή άνεση μερικών

που προδοκούν κάποια στιγμή
τον ίδιο σκοπό ν’ ακούσουν
κάτω απ’ του ήλιου την ευλογία
AIR HOLE

Colliers come and go
shifting steps and products
inside the shaft

clouded by coal dust
airy lung nourishment

apparently the air-hole situated
at the edge of the tunnel

as if to tell them the world
waits for you out there
with lights they miss and

you chase the purposeless void

signs of water on walls trickle

singing its macabre song
peripheral comfort for the few

who hope some day
to hear same song

under the auspices of the sun
~Remorses and Regrets, collection in progress//Μεταμέλειες και Τύψεις, συλλογή εν εξελίξει.

Advertisements

PHILOSOPHY

Posted: 21/02/2016 by vequinox in Literature

 

Philosopher

A philosopher, in a wide sense, is someone who studies philosophy. The term “philosopher” comes from the Ancient Greek φιλόσοφος (philosophos), which means “lover of wisdom”. The introduction of the terms “philosopher” and “philosophy” has been ascribed to the Greek thinker Pythagoras.
A philosopher, in the more narrow and common usage, is any intellectual who has made contributions in one or more current fields of philosophy, such as aesthetics, ethics, epistemology, logic, metaphysics, social theory, and political philosophy. A philosopher may also be one who worked in the humanities or other sciences which have since split from philosophy proper over the centuries, such as the arts, history, economics, sociology, psychology, linguistics, anthropology, theology, and politics. They may relate this knowledge to the discussion of philosophical problems.
In the classical sense, a philosopher is someone who lives according to a way of life, whose focus is upon resolving existential questions about the human condition, and not someone who discourses upon theories or comments upon authors. Typically, these particular brands of philosophy are Hellenistic ones and those who most arduously commit themselves to this lifestyle may be considered philosophers.
In both definitions, philosophers address these questions through critical, systematic and reasoned approaches.

Ancient Greece and Rome

While Pythagoras coined the word, the first known elaboration on the topic was conducted by Plato. In his Symposium, he concludes that Love is that which lacks the object it seeks. Therefore, the philosopher is one who seeks wisdom; if he attains wisdom, he would be a sage. Therefore, the philosopher in antiquity was one who lives in the constant pursuit of wisdom, and living in accordance to that wisdom. Disagreements arose as to what living philosophically entailed. These disagreements gave rise to different Hellenistic schools of philosophy. In consequence, the ancient philosopher thought in a tradition. As the ancient world became schism by philosophical debate, the competition lay in living in manner that would transform his whole way of living in the world.
Among the last of these philosophers was Marcus Aurelius, who is widely regarded as a philosopher in the modern sense, but personally refused to call himself by such a title, since he had a duty to live as an emperor.

Transition

According to the Classicist Pierre Hadot, the modern conception of a philosopher and philosophy developed predominately through three changes:
The first is the natural inclination of the philosophical mind. Philosophy is a tempting discipline which can easily carry away the individual in analyzing the universe and abstract theory.
The second is the historical change through the Medieval era. With the rise of Christianity, the philosophical way of life was adopted by its theology. Thus, philosophy was divided between a way of life and the conceptual, logical, physical and metaphysical materials to justify that way of life. Philosophy was then the servant to theology.
The third is the sociological need with the development of the university. The modern university requires professionals to teach. Maintaining itself requires teaching future professionals to replace the current faculty. Therefore, the discipline degrades into a technical language reserved for specialists, completely eschewing its original conception as a way of life.

Medieval era

In the fourth century, the word philosopher began to designate a man or woman who led a monastic life. Gregory of Nyssa, for example, describes how his sister Macrina persuaded their mother to forsake “the distractions of material life” for a life of philosophy.
Later during the Middle Ages, Persons who engaged with alchemy was called a philosopher – thus, the Philosopher’s Stone

Early Modern era

“ Generally speaking, university philosophy is mere fencing in front of a mirror. In the last analysis, its goal is to give students opinions which are to the liking of the minister who hands out the Chairs… As a result, this state-financed philosophy makes a joke of philosophy. And yet, if there is one thing desirable in this world, it is to see a ray of light fall onto the darkness of our lives, shedding some kind of light on the mysterious enigma of our existence. ”
— Arthur Schopenhauer

Many philosophers still emerged from the Classical tradition, as saw their philosophy as a way of life. Among the most notable are René Descartes, Baruch Spinoza, Nicolas Malebranche, and Gottfried Wilhelm Leibniz. With the rise of the university, the modern conception of philosophy became more prominent. Many of the esteemed philosophers of the eighteenth century and onward have attended, taught, and developed their works in university. Early examples include: Immanuel Kant, Johann Gottlieb Fichte, Friedrich Wilhelm Joseph Schelling, and Georg Wilhelm Friedrich Hegel.
After these individuals, the Classical conception had all but died with the exceptions of Arthur Schopenhauer and Friedrich Nietzsche. The last considerable figure in philosophy to not have followed a strict and orthodox academic regime was Ludwig Wittgenstein.
Modern academia
In the modern era, those attaining advanced degrees in philosophy often choose to stay in careers within the educational system. According to a 1993 study by the National Research Council (as reported by the American Philosophical Association), 77.1% of the 7,900 holders of a Ph.D. in philosophy who responded were employed in educational institutions (academia). Outside of academia, philosophers may employ their writing and reasoning skills in other careers, such as medicine, bioethics, business, publishing, free-lance writing, media, and law.

 

http://www.wikipedeia.org

Ουμπέρτο Έκο//Umberto Eco

Posted: 21/02/2016 by vequinox in Literature

978-960-03-4472-1b

 

Ιστορία της ασχήμιας του Ουμπέρτο Έκο

Η ομορφιά και η ασχήμια είναι φαινομενικά δύο έννοιες αλληλένδετες· συνηθίζουμε, μάλιστα, να θεωρούμε την ασχήμια ως το αντίθετο της ομορφιάς, σε σημείο που αρκεί να προσδιορίσουμε τη μία για να κατανοήσουμε την άλλη. Ωστόσο, στο πέρασμα των αιώνων, οι διαφορετικές εκφάνσεις του άσχημου είναι πιο πλούσιες και απρόβλεπτες απ’ ό,τι συνήθως πιστεύουμε. Τόσο τα κείμενα όσο και οι εκπληκτικές εικονογραφήσεις αυτού του βιβλίου μάς οδηγούν σ’ ένα συναρπαστικό ταξίδι περίπου τριών χιλιάδων χρόνων, ανάμεσα σε εφιάλτες, συλλογικές φοβίες και έρωτες, όπου το αποκρουστικό συμβαδίζει συχνά με το συγκινητικό και το πονόψυχο, όπου η απόρριψη της δυσμορφίας συνοδεύεται από τη γοητεία που γεννά η παραβίαση κάθε κλασικού κανόνα ομορφιάς. Ο αναγνώστης που θα διαβάσει το βιβλίο αυτό θα αναφωνήσει σίγουρα: «Πόσο όμορφη είναι η ασχήμια!»
Το βιβλίο αυτό έρχεται να συμπληρώσει τον τόμο Ιστορία της ομορφιάς, που κυκλοφόρησε το 2004.

Βιογραφία

 

00828

Ο Ουμπέρτο Έκο γεννήθηκε στην Αλεσάντρια του Πιεμόντε το 1932. Είναι τακτικός καθηγητής Σημειολογίας και Πρόεδρος της Ανώτατης Σχολής Ανθρωπιστικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Ανάμεσα στα δοκιμιακά του έργα θυμίζουμε: Opera aperta(1962), La struttura assente (1968), Trattato di semiotica generale (1975), Lector in fabula(1979), Semiotica e filosofia del linguaggio (1984), Τα όρια της ερμηνείας (1990 – Εκδόσεις Γνώση, 1993), Η αναζήτηση της τέλειας γλώσσας (1993 – Ελληνικά Γράμματα, 1995), Έξι Περιπλανήσεις στο Δάσος της Αφήγησης (1994 – Ελληνικά Γράμματα, 1996), Ο Καντ και ο Ορνιθόρυγχος (1997 – Ελληνικά Γράμματα,1999), Περί λογοτεχνίας (2002 – Ελληνικά Γράμματα, 2002). Επίσης, ανάμεσα στις συλλογές του θα πρέπει να αναφέρουμε: Πρώτο Ελάχιστο Ημερολόγιο (1963 – Ελληνικά Γράμματα, 1999), Δεύτερο Ελάχιστο Ημερολόγιο(1990 – Εκδόσεις Γνώση, 1992) που περιλαμβάνει μια πρώτη ανθολογία από τη στήλη του Bustine di Minerva, Πέντε Ηθικά Κείμενα (1997 – Ελληνικά Γράμματα, 1997) και La Bustina di Minerva (2000). Το 1980 πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της πεζογραφίας με Το όνομα του ρόδου (Βραβείο Strega 1981 – Εκδόσεις Γνώση, 1985) και ακολούθησαν Το εκκρεμές του Φουκώ (1988 – Εκδόσεις Γνώση, 1989), Το νησί της προηγούμενης ημέρας (1994 – Εκδόσεις Γνώση, 1994), Μπαουντολίνο (2000 – Ελληνικά Γράμματα, 2001) και La misteriosa fiamma della Regina Loana, 2004.

http://www.cantfus.blogspot.com

 

Ανθολόγιον Sapere aude!

Οι ερευνητές λένε ότι μια φωτογραφία του αγαπημένου μας προσώπου ενεργοποιεί το κέντρο ανταμοιβής του εγκεφάλου, δηλαδή μπορεί να δρα σαν φάρμακο. Οι επιστήμονες υποθέτουν ότι εφόσον αυτό είναι γνωστό θα ήταν δυνατόν να μας βοηθήσει για την ανακούφιση του πόνου χωρίς τη χρήση φαρμάκων που προκαλούν παρενέργειες.

love

View original post 502 more words

ρενέ μαγκρίτ

Posted: 21/02/2016 by vequinox in Literature

mantalaki

rene
αμύγδαλο το βλέμμα

στο μάτι μου ένα σύννεφο σφηνώθηκε
δυο αγγέλους βλέπω
να μαδάνε τα φτερά τους
−προσεύχονται γι’ ανάληψη
ανθρώπων ζώντων−

View original post 68 more words