Archive for 16/02/2016

Amphibian Fate

Το ανέφερε πρώτη φορά ο Ντίνος Χριστιανόπουλος. Ποίηση φανταιζί και φιν ντε σιέκλ. Μια μελέτη για το πως χειρίστηκε την πηγή του ο Καββαδίας εκκρεμεί και θα εκκρεμεί καιρό από οτι φαίνεται. Το ελληνικό πανεπιστήμιο έχει ακόμα διδακτορικά για τη λεκάνη της τουαλέττας του Σαχτούρη και του Αναγνωστάκη. Με δύο τρία κλικ τους χαλάς τη σούπα και τους εισάγεις βιαίως στη νέα εποχή. Ισομετράκια μου, περαστικά… Ελπίζω σε μια μετάφραση. Δεν το έβαλα για άλλο λόγο. Outwards
À Francis Jammes

L’Armand-Béhic (des Messageries Maritimes)
File quatorze nœuds sur l’Océan Indien…
Le soleil se couche en des confitures de crimes,
Dans cette mer plate comme avec la main.

— Miss Roseway, qui se rend à Adélaïde,
Vers le Sweet Home au fiancé australien,
Miss Roseway, hélas, n’a cure de mon spleen ;
Sa lorgnette sur les Laquedives, au loin…

— Je vais me préparer — sans entrain ! — pour la…

View original post 176 more words

ΩΔΗ ΣΕ ΠΛΑΣΜΑ ΦΤΕΡΩΤΟ

Posted: 16/02/2016 by vequinox in Literature

Σχεδία για μιά Νέκυια

Ακίδα την ακίδα
ώ θαύμα
χρυσή αστραπή φωτόσκονη
έγραφε το ηπειρώτικο με θαύμα 
πύρινοι άγγελοι 
φτερούγιζαν ανέβαζαν μιά γή
πράσινη γαλανή πρός τό στερέωμα
ανέβαζαν τή γή σάν ήλιο
φούσκωναν σάν ψωμιά καρποί στά δέντρα
Λυτρώσου ύπαρξη
οθόνη του ουρανού
νεράιδες του γυαλού
ετοίμαζαν αψίδα γιορτής 
Πρόσωπα ξαφνιασμένα ανασηκωμένα
σ ένα βαθύ χρυσάφι με στόματα αναμμένα
πίνουν και ξεδιψάνε το θαύμα
Μέσα στο πανηγύρι της χαράς
γή στου ήλιου το άρμα
τα μάγια σου φοράς
στήλη φωτεινή
εσύ μας κυβερνάς
πέλαγος βαθύ πύλη πύρινη
φύση γιορτινή πάμε όπου μας πάς
κι απ του διάφανου το αιθέριο
αστράφτει η κούπα νάμα καθαρό
την υψώνουμε στον ουρανό
και το όραμα ακέριο
σκάει κι από λαιμούς που σπάνε
στου άσματος τη γλύκα τρίλια
σε παιχνίδια χίλια
πίνουμε με χείλια το κρασί του κόσμου άρωμα και φώς μου
παίζουμε και παίζουμε τη χαρά
παίζουμε και παίζουμε το φως
μέσα στα νερά είναι το φως

View original post 137 more words

Καύλες και άλλα δεινά

Posted: 16/02/2016 by vequinox in Literature

ΑΔΕΣΠΟΤΟΣ ΣΚΥΛΟΣ

Συνεισφορά στην παγκόσμια ημέρα ποίησης

Ένα μεσημέρι κολατσίζαμε κάτω από έναν πεύκο στην αρχαία Ολυμπία. Είμαστε εργάτες που βουλιάξαμε σηκώνοντας τις μεγάλες πέτρες. Κατεβάσαμε κήλη, κρέμασαν τ’ αρχίδια μας. Γελούμε τρώγοντας ελιές ξιδάτες. Και δεν υπάρχει ποίηση χωρίς ελιές ξιδάτες.

***

Πάνω της έχουνε χύσει χιλιάδες αρσενικά. Στο πρόσωπό της έχουν εκσπερματώσει εκατοντάδες καυλωμένοι άντρες. Μπορεί να μιμηθεί όλα τα πρόσωπα κι όλα τα όντα. Μπορεί να υποδυθεί τον άρχοντα, το στρατηγό, το νομοθέτη. Μπορεί να υποδυθεί τους γαμιάδες της. Μπορεί να υποδυθεί το σύμπαν ολόκληρο, το πουλί που κελαηδεί, την κίνηση των νερών, το φλοίσβο των κυμάτων.

***

Ένας γέρος ξεψύχησε πάνω στο κλάσιμο. Η νεκροψία έδειξε πως η πορδή δεν κατάφερε να βγει. Αργότερα όταν τον μετακινούσαν και τον τέντωναν για να τον ετοιμάσουν για την κηδεία ακούστηκε μιαν υπέροχη ένδοξη σπαρταριστή πορδή.

***

Απ’ τα στεφανωμένα με κοράλλια μακρινά νησιά του Ειρηνικού ως τις ακτές της Αυστραλίας…

View original post 292 more words