Archive for 12/02/2016

Χαλίλ Γκιμπράν//Kahlil Gibran

Posted: 12/02/2016 by vequinox in Literature

HHHH

Μίλησέ μας για τα παιδιά//
On Children

«Kαι μια γυναίκα που βαστούσε ένα μωρό στην
αγκαλιά της είπε: Μίλησε μας για τα παιδιά.
Και είπε αυτός (ο προφήτης):

Τα παιδιά δεν είναι δικά σας παιδιά.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής
για τον εαυτό της.
Έρχονται στον κόσμο μέσα από σας
αλλά δεν προέρχονται από εσάς
και παρότι είναι μαζί σας, δεν ανήκουν σε σας.

Mπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας
όχι όμως τις σκέψεις σας
Γιατί έχουν τις δικές τους σκέψεις.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους
όχι όμως την ψυχή τους.
Γιατί η ψυχή τους ζει στο σπίτι του αύριο
που εσείς δεν μπορείτε να το επισκεφτείτε
ούτε καν στα όνειρά σας.
Μπορείτε να πασχίσετε να τους μοιάσετε
μην προσπαθείτε όμως να τα κάνετε να σας μοιάσουν.
Γιατί η ζωή δεν πηγαίνει πίσω
ούτε μένει στο χτες.

Eίστε τα τόξα απ’ τα οποία τινάζονται
σαν ζωντανές σαϊτες τα παιδιά σας.
Ο τοξότης βλέπει στόχο στη γραμμή του Απείρου
και σας λυγίζει με τη δύναμή Του ώστε οι σαϊτες Του
να φύγουν γοργά και να φτάσουν μακριά.
Δεχτείτε το λύγισμά σας στα χέρια Του με χαρά.
γιατί αυτός, όπως αγαπά τη σαϊτα που εκτοξεύεται
αγαπά και τόξο που είναι σταθερό».

On Children

And a woman who held a babe against her bosom said, “Speak to us of Children.” And he said:

Your children are not your children.
They are the sons and daughters of Life’s longing for itself.
They come through you but not from you,
And though they are with you, yet they belong not to you.
You may give them your love but not your thoughts.
For they have their own thoughts.
You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow, which you cannot visit, not even in your dreams.
You may strive to be like them, but seek not to make them like you.
For life goes not backward nor tarries with yesterday.
You are the bows from which your children as living arrows are sent forth.
The archer sees the mark upon the path of the infinite, and He bends you with His might that His arrows may go swift and far.
Let your bending in the archer’s hand be for gladness;
For even as he loves the arrow that flies, so He loves also the bow that is stable.

~The Prophet, Kahlil Gibran

 

 

O Kahlil ή Khalil Gibran (1883-1931), ποιητής, στοχαστής και ζωγράφος, που έγινε ευρύτερα γνωστός με το βιβλίο του “Ο προφήτης”, γεννήθηκε στο Bsharri του Λιβάνου από φτωχή οικογένεια μαρωνιτών χριστιανών.

Το 1895 η οικογένειά του αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετά τη φυλάκιση του πατέρα του και τη δήμευση της περιουσίας του από τις οθωμανικές αρχές, και εγκαταστάθηκε στη Βοστώνη, περιοχή όπου υπήρχε μεγάλη κοινότητα λιβανέζων. Επειδή δεν είχει πάει καθόλου σχολείο, λόγω των οικονομικών δυσκολιών των παιδικών του χρόνων (είχε διδαχθεί τα αραβικά στο σπίτι), γράφτηκε στο αγγλόφωνο σχολείο-γυμνάσιο της περιοχής.
Το 1898 επέστρεψε στη Βηρυτό, όπου γράφτηκε στο κολέγιο και παρέμεινε για τέσσερα χρόνια για να επανασυνδεθεί με τις πολιτισμικές του ρίζες. Εν τω μεταξύ, η ικανότητά του στη ζωγραφική είχε ήδη συγκεντρώσει το ενδιαφέρον του αβάν-γκαρντ φωτογράφου, καλλιτέχνη και εκδότη της Βοστώνης Fred Holland Day, που τον ενθαρρύνει στις προσπάθειές του.
Το 1904 οργανώνει την πρώτη του έκθεση ζωγραφικής στη Βοστώνη, κατά τη διάρκεια της οποίας γνωρίζεται με την οκτώ χρόνια μεγαλύτερή του Mary Elizabeth Haskell, με την οποία θα συνδεθεί με φιλία για όλη του τη ζωή.
Το 1908 πηγαίνει στο Παρίσι για να μαθητεύσει για δύο χρόνια κοντά στον Αύγουστο Ροντέν, όπου γνωρίζεται με τον, επίσης πιστό φίλο του, γλύπτη Youssef Howayek. Ενώ τα πρώτα έργα του Γκιμπράν είναι γραμμένα στα αραβικά, τα περισσότερα έργα του μετά το 1918 είναι γραμμένα απευθείας στα αγγλικά. Σαν συγγραφέας, θα επιχειρήσει με την πένα του να γεφυρώσει τον πολιτισμό της Ανατολής με αυτόν της Δύσης.
Ζώντας στην Αμερική, θα προσπαθήσει, δίκην προφήτη, να διασώσει την ελληνοχριστιανική πολιτισμική παράδοση του ανθρωπισμού, της οποίας η εγκατάλειψη είναι περισσότερο από αισθητή, και, ταυτόχρονα, να επανασυνδέσει τον δυτικό άνθρωπο με τη σοφία που είναι κρυμένη μέσα του.
Ο Γκιμπράν έλαβε μέρος, επίσης, στην κίνηση των “μεταναστών ποιητών” -Al-Mahjar- της Νέας Υόρκης, μαζί με σημαντικούς αμερικανολιβανέζους συγγραφείς όπως οι Ameen Rihani (ο “πατέρας” της λιβανέζικης αμερικανικής λογοτεχνίας), Mikhail Naimy και Elia Abu Madi.
Ο Γκιμπράν ξανάγραψε πολλές φορές τον “Προφήτη” -μια σύνθεση 23 ποιητικών στοχασμών- μέχρι να εκδοθεί, τελικά, το 1923. Γραμμένο από τον ίδιο στην αγγλική γλώσσα, είναι το βιβλίο που τον έκανε περισσότερο γνωστό και γνώρισε πολλές επανεκδόσεις.
Πέθανε τον Απρίλιο του 1931 στη Ν. Υόρκη από φυματίωση και κίρρωση του ήπατος και θάφτηκε στην πατρίδα του, τον επόμενο χρόνο, από τη Mary Elizabeth Haskell, σύμφωνα με την τελευταία του επιθυμία.

Advertisements

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΕΤΣΑΛΗΣ

Posted: 12/02/2016 by vequinox in Literature

EEE

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΕΤΣΑΛΗΣ – ΔΙΟΜΗΔΗΣ (1904-1995)
Ο Θανάσης Πετσάλης γεννήθηκε στην Αθήνα. Ο πατέρας του Νικόλαος ήταν γιατρός και καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Είχε έναν μεγαλύτερο αδερφό τον Αλέκο. Σπούδασε Νομική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Παρίσι, όπου παράλληλα σπούδασε και στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών. Ταξίδεψε στην Ευρώπη για σπουδές (1920-1924) και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα, όπου φοίτησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου (1924-1928). Το 1928 διορίστηκε στην Τράπεζα της Ελλάδος, όπου εργάστηκε στο τμήμα μελετών και στο δικαστικό τμήμα ως το 1946. Το 1932 πολιτεύτηκε με το κόμμα του Γ.Καφαντάρη. Το 1941 παντρεύτηκε την Αιμιλία Γεωργίου Τριλίβα – με την οποία απέκτησε ένα γιο το Νίκο – και το 1952 σε δεύτερο γάμο την Ελισσάβετ Κωστακοπούλου, με την οποία απέκτησε τον δεύτερο γιο του Αλέξανδρο. Πρωτοεμφανίστηκε στο χώρο της λογοτεχνίας το 1923 με δημοσιεύσεις ποιημάτων και το 1925 εξέδωσε τη συλλογή διηγημάτων Μερικές εικόνες σε μια κορνίζα, με έντονες επιρροές από το χώρο του γαλλικού νατουραλισμού και του αισθητισμού. Ακολούθησε μια συνειδητή στροφή του προς το είδος του αστικού μυθιστορήματος, ενταγμένου στα πλαίσια της λεγόμενης μυθιστορηματικής τοιχογραφίας, μιας κατά το δυνατό αντικειμενικής θεώρησης της κοινωνικής ζωής και αληθοφανούς αναπαράστασής της, εντάσσοντας τα μυθιστορήματά του σε μεγαλύτερες, χρονικά διαδοχικές ενότητες. Για το λογοτεχνικό του έργο τιμήθηκε από την Ακαδημία Αθηνών το 1950 και με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος (1956 και 1963). Το 1948 αναγορεύτηκε μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Λογοτεχνών (θέση από την οποία παραιτήθηκε το 1950), το 1977 μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 1994 επίτιμος διδάκτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έργα του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά και αγγλικά. Πέθανε στην Αθήνα. 1. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Θανάση Πετσάλη Διομήδη βλ. Γιάκος Δημήτρης, «Πετσάλης – Διομήδης Θανάσης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας11. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ. , Ζήρας Αλεξ., «Πετσάλης – Διομήδης Θανάσης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό8. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988, Παπαγεωργίου Κώστας Γ., «Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία· Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)Ζ΄, σ.156-188. Αθήνα, Σοκόλης, 1993 και Πικραμένου Μίτση, «Βιοχρονολόγιο Θανάση Πετσάλη- Διομήδη, Νέα Εστία138, Χριστούγεννα 1995, ετ.ΞΘ’, αρ.1643, σ.2-6.

Ενδεικτική Βιβλιογραφία
1

• Άγρας Τέλλος, «Η τριλογία του κ.Θ.Πετσάλη», Τα Νέα Γράμματα11, 11/1936, σ.837-853.
• Αθανασόπουλος Βαγγέλης, Ο λογοτέχνης ως πρότυπο δημιουργικής δράσης· Θ.Πετσάλης- Διομήδης: Πώς ένας συγγραφέας συγκρότησε τα πρόσωπα και το έργο του. Αθήνα, Καρδαμίτσα, 1990.
• Αθανασόπουλος Δημ.Σ., Θανάσης Πετσάλης· Η ασίγαστη αναζήτηση των συνόλων· Με μια προσωπογραφία και τρία κοσμήματα του Ν.Χατζηκυριάκου – Γκίκα. Αθήνα, Πιτσιλός, 1987.
• Γιάκος Δημήτρης, «Πετσάλης – Διομήδης Θανάσης», Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας11. Αθήνα, Χάρη Πάτση, χ.χ.
• Δεσποτόπουλος Κ.Ι., Μητσάκης Καρ., Μόσχος Ε.Ν., «Θαν. – Πετσάλης Διομήδης», Νέα Εστία137, ετ.ΞΘ΄, 1η/5/1995, αρ.1628, σ.567-571.
• Δημάδης Κ. Α., Δικτατορία – Πόλεμος και Πεζογραφία · 1936 – 1944. Αθήνα, Γνώση, 1991.
• Ζήρας Αλεξ., «Πετσάλης – Διομήδης Θανάσης», Παγκόσμιο Βιογραφικό Λεξικό8. Αθήνα, Εκδοτική Αθηνών, 1988.
• Καραντώνης Αντρέας, «Θανάσης Πετσάλης», Πεζογράφοι και πεζογραφήματα της γενιάς του ’30, σ.214-220. Αθήνα, Φέξης, 1962.
• Κούρτοβικ Δημοσθένης, «Θανάσης – Πετσάλης Διομήδης», Έλληνες μεταπολεμικοί συγγραφείς· Ένας κριτικός οδηγός, σ.184-185. Αθήνα, Πατάκης, 1995.
• Λαπαθιώτης Ναπολέων, Κριτική για το Ο Μάγος με τα δώρα, Νέα Εστία27, 1940, σ.708-709.
• Μητσάκης Κάρολος, «Θανάσης Πετσάλης-Διομήδης», Νεοελληνική πεζογραφία· Η γενιά του ’30, σ.111-128. Αθήνα, Ελληνική Παιδεία, 1977.
• Παναγιωτόπουλος Ι.Μ., «Θανάσης Πετσάλης», Τα πρόσωπα και τα κείμεναΒ΄ · Ανήσυχα χρόνια. Αθήνα, Αετός, 1943.
• Παπαγεωργίου Κώστας Γ., «Θανάσης Πετσάλης – Διομήδης», Η μεσοπολεμική πεζογραφία · Από τον πρώτο ως τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο (1914-1939)Ζ΄, σ.156-188. Αθήνα, Σοκόλης, 1993.
• Παπαδοπούλου Μ., Κριτική για το Τέλος του μύθου, Τα Νέα, 30/10/1976.
• Πικραμένου – Βάρθη Δήμητρα, Πετσάλης Διομήδης · Η «πνευματική οδοιπορία» του και οι «Μαυρόλυκοι». Αθήνα, 1985.
• Σαχίνης Απόστολος, «Θανάση Πετσάλη: Η κυρία των τιμών – 1944, Πέρα στη θάλασσα – 1944», Η πεζογραφία της κατοχής, σ.134-139. Αθήνα, Ίκαρος, 1948.
• Σαχίνης Απόστολος, Οι πεζογράφοι του καιρού μας. Αθήνα, Εστία, 1967.
• Σαχίνης Απόστολος, Το πεζογραφικό έργο του Πετσάλη – Διομήδη. Αθήνα, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, 1992.
• Τρουπάκη Μαρία, «Θ.Πετσάλης – Διομήδης: …Υπήρχε πάντα μέσα μου ένα ρήγμα, ένας διχασμός», Διαβάζω109, 2/1/1985, σ.68-74 (συνέντευξη).
• Τσάκωνας Δημήτρης, Η γενιά του ’30 · Τα πριν και τα μετά, σ.96κ.εξ. Αθήνα, Κάκτος, 1989.
• Χάρης Πέτρος, Σαράντα χρόνια κριτικής ελληνικού πεζού λόγουΑ΄ · 1928-1949. Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1981.
• Χατζίνης Γιάννης, «Θανάση Πετσάλη: Μαρία Πάρνη», Νέα Εστία48, ετ.ΚΔ΄, 1η/7/1950, αρ.552, σ.903-904.
Αφιερώματα περιοδικών
• Νέα Εστία138, Χριστούγεννα 1995, ετ.ΞΘ΄, αρ.1643. 1. Για περισσότερα εργογραφικά και βιβλιογραφικά στοιχεία του Θανάση – Πετσάλη Διομήδη βλ. Πικραμένου – Βάρθη Δήμητρα, Πετσάλης Διομήδης · Η «πνευματική οδοιπορία» του και οι «Μαυρόλυκοι». Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1985.

Εργογραφία

(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις) 1

Ι.Μυθιστορήματα
• Γερές και αδύναμες γενεές · Ο προορισμός της Μαρίας Πάρνη . Αθήνα, τυπ.Εστίας, 1933 (και οριστική μορφή, Αθήνα, Ίκαρος, 1950).
• Γερές και αδύναμες γενεές · Το σταυροδρόμι .Αθήνα, Κασταλία,1934.
• Γερές και αδύναμες γενεές · Ο απόγονος. Αθήνα, Κασταλία,1935.
• Ανθρώπινη περιπέτεια · Η ανθρώπινη περιπέτεια . Αθήνα, τυπ.Εστίας, 1937.
• Ανθρώπινη περιπέτεια · Ο μάγος με τα δώρα. Αθήνα, Πυρσός, 1939.
• Μυθιστόρημα ενός έθνους · Οι Μαυρόλυκοι· Χρονικό της τουρκοκρατίας 1565-1799Α’. Αθήνα, τυπ.Πυρσού, 1947.
• Μυθιστόρημα ενός έθνους · Οι Μαυρόλυκοι· Χρονικό της τουρκοκρατίας 1565-1799Β’. Αθήνα, τυπ.Πυρσού, 1948
• Μυθιστόρημα ενός έθνους · Η καμπάνα της Αγια Τριάδας · Μια ιστορία 1304-1883. Αθήνα, τυπ. Πυρσού, 1949.
• Ελληνικός όρθροςΑ΄-Β΄. Αθήνα, Εστία, 1997.
ΙΙ.Διηγήματα
• Μερικές εικόνες σε μια κορνίζα . Αθήνα, Γ.Ταμπακόπουλος, 1925.
• Παράλληλα και παράταιρα . Αθήνα, Κασταλία, 1935.
• Η κυρία των τιμών· Διηγήματα. Αθήνα, Γλάρος, 1944.
• Πέρα στη θάλασσα . Αθήνα, Γλάρος, 1944.
• Τα δικά μας παιδιά ·Χρονικό της σκλαβιάς. Αθήνα, Ίκαρος, 1946.
ΙΙΙ.Δοκίμια – Μελέτες
• Σκέψεις επί των μεταπολεμικών τάσεων συγκεντρώσεως της εξουσίας. Αθήνα, τυπ.Εστίας, 1930.
• Συμβολή εις την φιλοσοφίαν του δικαίου. Αθήνα, τυπ. Εστίας, 1930.
• Η δημοσιονομική αντιμετώπισις του προσφυγικού ζητήματος. Αθήνα, τυπ.Εστίας, 1930.
• Το δάνειον παραγωγικών έργων και τα δημόσια οικονομικά της Ελλάδος. Αθήνα, τυπ.Γερ.Στ.Χρίστου, 1931.
• Αποστάξεις• Επτά δοκίμια. Αθήνα, Βιβλιοπωλείο της Εστίας, 1967.
• Η άγνωστη Κάλλας. Αθήνα, Καστανιώτης, 199;
V. Θέατρο
• Προμηθέας · Μύθος. Αθήνα, τυπ. Αφών Γ.Ρόδη, 1947.
• Στη ρίζα του μεγάλου δέντρου · Δραματική πράξη με πρόλογο και επίλογο. Αθήνα, τυπ.Σεργιάδη, 1952.
• Θέατρο1· Η σφαγή των μνηστήρων. Αθήνα, 1955.
• Χέρια πάνου στον τείχο· Δράμα σε τρεις πράξεις. Αθήνα, Οι εκδόσεις των Φίλων, 1979.
VΙ. Μεταφράσεις
• Τζων Γκαλσγουωρθ, Το τελευταίο καλοκαίρι. Αθήνα, Bergadi, [1952].
1. Για περισσότερα εργογραφικά και βιβλιογραφικά στοιχεία του Θανάση – Πετσάλη Διομήδη βλ. Πικραμένου – Βάρθη Δήμητρα, Πετσάλης Διομήδης · Η «πνευματική οδοιπορία» του και οι «Μαυρόλυκοι». Αθήνα, Ε.Λ.Ι.Α., 1985.
http://www.cantfus.blogspot.com

at the corner of Grace and Rapture way

Favim.com-9236

” Έκανα μια βουτιά και βγήκα με μαλλιά βρεγμένα και στους οδόντας μου εσκάλωσαν κοράλλια”, ίσως να έλεγε κάποιος αρχαίος ποιητής που βρέθηκε να ΄χει μεταναστεύσει. Κάθε φορά που σκέφτομαι αυτό που νοιώθω σαν αδυναμία δικιάς μου έκφρασης, θυμάμαι τη μπαρόκ (μην την πω ροκοκό) γραφή του Τζόζεφ Κόνραντ, και χάνω κάθε επιχείρημα να συνεχίσω μια τέτοια συζήτηση, έχοντας υποστεί καίριο αυτογκόλ. Ίσως όμως να έχει περισσότερο να κάνει με τον έρωτα της γλώσσας και το μοίρασμα, ίσως να ρέουνε αλλιώς κάποιοι ποιητικοί χυμοί όταν μοιράζονται – κάθε ποτάμι βγαίνει σε μια θάλασσα, και ό,τι άλλο πούμε, είναι αρλούμπες. Λοιπόν, θα ήθελα εδώ να αποθέσω (σα να ΄τανε, ας πούμε, λουλουδάκια μιας ξένης γης, που έδρεψα λαθραία – και που μετά επιμελώς τα αποξήρανα, ελπίζοντας να έχουνε κρατήσει μια νότα από το άρωμα που ίσως και απλά να ονειρεύτηκα πως είχαν) κάποια ποιηματάκια ξενικά, κι ας μη μου το…

View original post 1,513 more words

Μια ροδιά στους Δελφούς

Posted: 12/02/2016 by vequinox in Literature

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

1999-3-web

Στους Δελφούς, της Υπαπαντής/
φύτρωσε μια άγρια ροδιά/ ηλιοδείκτης/
μέσα στο μαντείο/
με μια σκιά αντώνυμο της βολβικής της ρίζας/
χρησμοδοτεί/
τρίβει κι ανάβει τον καιρό/
εκεί κοκκινισμένη/
μια χρόνια περιφρόνηση/
έφηβη και αυθάδης/
που μεταθέτει τη ζωή/
στον άνθρωπο που έγινα/
τώρα που ξεχώρισα απ´ τη γενέθλια σάρκα/
στον ύπνο της όπου χειμάζεται
αδρανές αφήλιο/
θα πέσω να ξεκουραστώ απ’ τον καημό σου/
και θα μετράω ρόδια κάρδαμα/
κι ένα μελίσσι χαμηλόθωρο/
να εφορμά στην θήκη του, χειμώνα/
μα την ανάσα σου δεν θα την πίνω πια ζεστό κρασί/
τις άδειες νύχτες που θα σε γυρεύω σκέτη σκόνη/

photo: Graciela Iturbide (Born 1942, Mexico City; lives and works in Coyoacán, Mexico)
Cementerio (Cemetery), Juchitán, Oaxaca
1988
Gelatin silver print, 32.2 x 22 cm
Princeton University Art Museum, Gift of Douglas C. James, Class of 1962

View original post

Ανθολόγιον Sapere aude!

Η αγάπη είναι κινητήριος μοχλός για τις τέχνες, τη φαντασία, την έμπνευση και κυρίως για την λαϊκή ποπ κουλτούρα (αλλιώς δε θα επιβίωνε η ελληνική σκηνή και τα μπουζούκια προφανώς). Όλοι θεωρούμε ότι γνωρίζουμε την αγάπη από την καλή και την ανάποδη.

agapiΕίτε έχουμε αγαπηθεί και αγαπήσει είτε όχι, όλοι μα όλοι από τα γεννοφάσκια μας μαθαίνουμε να λέμε σ’αγαπώ στη μαμά και τον μπαμπά, όλη την ώρα. Εξάλλου, γιατί να αρνηθεί κάποιος μία εκδήλωση αγάπης;

View original post 472 more words