θαλασσοσπηλιά

Posted: 03/02/2016 by vequinox in Literature

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

mirror

Λέω μάνα,

στα χρόνια αυτά που ήρθανε,

-των έρημων ωρών τα χρόνια-

η ζέστη σας έγινε θαλασσοσπηλιά,

λίγο πιο άσπρη απ’ τα σβησμένα μάτια,

λίγο πιο μπλε απ’ τα πλακούντια υγρά,

με έπινε και την έπινα στην κορυφή της μέρας,

βαρκούλα του θανάτου,

καράβι της ιερής αφής,

σαπούνι χτενισμένο,

στου λύκου το ημίπαλτο,

κι αν ξόδεψα όσα δίφραγκα ξέθαβα απ’ τις τσέπες,

όταν ανάβατε φωτιές στις κάτασπρες αυλές

-όπου λειψό το χιόνι-

σκέπαζε το κρεβάτι μας το χάδι αυτό

(της θερινής μας θλίψης)

κι άλλαζε ο ρους στα χαμηλά

με πέταλα κι ασπράδια,

την ευθεία ζωή πληγώνοντας

είτε με νύχια/

είτε με ποιήματα/

Έλεγα.

Όπως από μικρός στο παραμύθι της πτήσης ταϊζόμουν,

για τούτο να πειστώ:

πως αν πετούσε αυτός ο αητός/

θα ήτανε αυτάρκης,

ωχρός μα άτμητος,

ωσάν ωραίος νέος,

άγγελος παγωμένος,

λάτρης των νεφών

και ρέκτης ηφαιστείων/

Κρίμα που πνίγηκε προτού,

να μάθει και κολύμπι.

nimbus-daspremont-webεικόνες: α. Αντρέι Ταρκόφσκι

View original post 40 more words

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s