Των ματιών σου όμηρος γίνομαι

και στο μοναχικό σου εκείνο

δάκρυ φυλακισμένος είμαι

στου χειλιού σου το ελαφρό

τρεμούλιασμα που πια

να με κρατήσει δεν μπορεί

τ’ αντάρτη ρούχα ντύνομαι

και σιωπηλά όπως και σένα

που απορείς πως βρήκα έπαρκο

το θάρρος σαν νέος Ηρακλής

και ξεκινώ για άθλο τελευταίο

το χέρι και σηκώνω ολόϊσια

κι αντίο να σου πω για πάντα,

μην απορείς, το θάρρος

μου το δώρισε η απιστία σου

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s