Poem by Manolis

Over city smog diaphanous blue
gasping like a gazelle’s neck
held tight in the lion’s jaws

and her mound with
thin hair
as a soft breeze
amid your fingers

lustrous purple dusk
divided in two equal parts
immense in your internal mirror
on hand a bit of yellow

and a rose fiery red
for your bloodied path to
the far away land among

bright sunrays where a stern knee
transforms the beauty of earth
into an amphora of limpidity

Poem by Manolis

Διάφανο μπλε αγωνιώδες
σαν λαιμός γκαζέλας σφιχτά
στα δόντια λιονταριού

κι ο αυχένας της ήβης
με τρίχωμα ψιλό
ίδιο απαλό χάδι αγέρα
στα δάχτυλα σου

πολυτελές μώβ ηλιοβασίλεμα
χωρισμένο σε δυο ίσια μέρη
απέραντο στον εσωτερικό σου
καθρέφτη το χέρι με λίγο κίτρινο

κι ένα τριαντάφυλλο κατακόκκινο
για την αιματηρή σου πορεία προς
τα πέρα εκεί ανάμεσα στις φωτινές

αχτίδες που σταθερό το γόνατο
την ομορφιά μετουσιώνει
σ ένα αμφορέα διαφάνιας

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in: Logo

You are commenting using your account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s