Archive for 10/05/2011

Foreign Land

So many languages they speak
these days resembling multi-colored fish
in a country fish-tank
and I can’t find a man’s shape
that doesn’t scare me like the clock
adding gray hues on my head
and light arthritis in my joints

a sweet pain visits me every so often
patiently and with care
stitching my name
onto a residential dwelling’s
temporary door that reads—
another door I prepare for you
the final
but don’t be afraid


Τόσες διαφορετικές γλώσες
που σήμερα όλοι μιλούν
και μοιάζουν σαν πολλών λογιών
ψάρια σε υπαίθριο ενυδρείο
και δεν μπορω σε ποιόν να βρω
σουσούμι που δεν με φοβίζει
και σαν το ρολόι πρόσθετε
γκρίζες σκιές στην κεφαλή μου
και λεπτο ρευματισμό
στίς αρθρώσεις μου
ένας γλυκός πόνος μ επισκεύτονταν
όλο και πιο συχνώτερα μ υπομονή
κι αναμφισβήτητα με τάξη
κολλώντας με στο τίποτα μιας κατοικίας
προσωρινής μπροστα στην πόρτα της
που έγραφε—

Μια άλλη πόρτα σου ετοιμάζω
την τελική, μα μη φοβάσαι!

nostos and algos cover_300

Neighbour’s Yard

To the grass of the neighbour’s yard
always greener and fresher than mine
I reached with drum echoes
of a new April song

and you were left behind
waving the indifference of your surprise
that two tattooed dark breasts
struck the empty void
and soft ebony irises
of the standing female
rough and lustful at the same time
sang in harmony with my wish
for a new miracle and

for a gray drop of sperm

that fell on hairy mound

and you said—

I’ll stay here rooted like a tree
and the aroma of your aura
I’ll yearn for you
but only for an hour—

and I joined my hands behind my back
shrugging my shoulders
with a blind man’s indifference
before the just bloomed hyacinth

Ξένη Αυλή

Σε γρασίδι πράσινο ξένης αυλής
που πάντα δροσερώτερο
απ’ το δικό μου είναι
έφτασα με τύμπανα που βρόντηξαν
του νέου Απρίλη το τραγούδι

και παραπίσω στάθηκες
με μιαν αδιαφορία κι έκπληξη
που δυο στιγματισμένα μαύρα στήθη

χτυπήσανε κούφιον αγέρα
και τα γλυκά εβένινα μάτια
που στέκονταν εκεί νέας
τραχειάς και λάγνας ψάλανε
σε αρμονία με τόν πόθο μου
για το καινούργιο θαύμα
και την ασπρόθωρη σταλαματιά

σπέρματος που σε δασύτριχη έπεσε ήβη

κι είπες—

θα μείνω εδώ σα δέντρο ριζωμένη
και του αγέρα σου το άρωμα
θα καρτερώ, μα μόνο για μιάν ώρα—

κι ένωσα τις παλάμες μου στην πλάτη
σηκώνοντας τούς ώμους
με του τυφλού την αδιαφορία
μπροστά σε ανθισμένο υακίνθι
~Nostos and Algos, Ekstasis Editions, 2012