Archive for 30/03/2011

Βιογραφικό

Γεννήθηκε το 1982 στο Ηράκλειο της Κρήτης. Στην εφηβεία γράφει τα πρώτα της ποιήματα κι έτσι κάπως ξεκινά γι’ αυτήν η περιπέτεια της συγγραφής. Μιλά αγγλικά και ιταλικά και κάνει για χρόνια σπουδές ζωγραφικής. Το 2004, αποφοιτά από το τμήμα Αρχειονομίας και Βιβλιοθηκονομίας του Ιόνιου Πανεπιστήμιου στην Κέρκυρα κι επιστρέφει μόνιμα στην Κρήτη. Έκτοτε, αρθρογραφεί σε έντυπα και περιοδικά και πειραματίζεται με το ραδιόφωνο. Λίγους μήνες μετά, ξεκινά να δουλεύει με παιδιά, οπότε κι αρχίζει η ενασχόλησή της με την παιδική λογοτεχνία. Σήμερα, διδάσκει ζωγραφική και συντονίζει λογοτεχνικές ομάδες και εργαστήρια δημιουργικής γραφής για παιδιά. Παράλληλα, συνεργάζεται με την καθημερινή εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ», ενώ δημοσιεύσεις της έχουν αναρτηθεί και στο διαδίκτυο (www.protagon.gr, http://www.poiein.gr, http://www.logotechnes.gr). Από το 2008 είναι μέλος της Γυναικείας Λογοτεχνικής Συντροφιάς και συνεργάζεται με σχολεία τα οποία και επισκέπτεται κατόπι συνεννοήσεως.

Α – πίστη – Α

Αναζητώ ένα σώμα που τρέμει.
Πιστεύω σε κάτι φθαρτό.
Στα σημάδια που χαράζουν πάνω μου το πέρασμά σου.
Μόνο σ’ αυτά πιστεύω.
Σε τίποτα άλλο.
Μέχρι εκεί.
Μέχρι το σώμα σου που τρέμει.
Μέχρι εκεί φτάνει η πίστη μου.
Και χωρίς πίστη,
μόνο σε σώματα μπορεί να στηριχτεί κανείς.
Και χωρίς πίστη,
πώς να στηριχτεί κανείς στα φτερά των ανθρώπων;

Μαρία Δασκαλάκη
αδημοσίευτο
Αναρτήθηκε από Poet στις 9:58 μ.μ. 6 σχόλια
Ετικέτες Δασκαλάκη Μαρία, Ερωτας και αγάπη

.

Το γιασεμί

Για τον έρωτα θέλω να γράψω
κι όχι για το λάθος
που μούσκεψε το πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου μου
κάποιο βράδυ του Μάρτη

Για κείνο το γιασεμί που μου έφερες
θέλω να γράψω
Μου το ‘δωσες
και μύρισε ευθύς η νύχτα ενοχή

Το γιασεμί με γδύνει
απ’ τις τελευταίες μου τύψεις
Τα τζάμια θολώνουν
οι άπιστες ανάσες
Το σκοτάδι σύμμαχος
καλύπτει το πάθος

Μετά που έφυγες, το γιασεμί κατηγόρησα,
λες κι έτσι θα έδιωχνα τα άρωμά του από κείνη τη νύχτα
Έπειτα, άνοιξα το παράθυρο μου και το πέταξα
Τι να το έκανα;

Μαρία Δασκαλάκη
αδημοσίευτο
Αναρτήθηκε από Poet στις 9:44 μ.μ. 2 σχόλια
Ετικέτες Δασκαλάκη Μαρία, Ερωτας και αγάπη

.

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

Η πόλη
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη
που ο χειμώνας δεν θα μπαίνει νωρίς
που οι μέρες θα κυλάνε αργά
που δεν θα με περιμένει κανείς.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη τόσο άδεια
που με δύστροπο φάντασμα θα μοιάζει
σε μια πόλη που δεν θα υπάρχει η λέξη «όλοι»
που μονάχη μου θα είμαι είτε βρέχει, είτε λιάζει.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη,
να τολμώ να παραβώ τους ανύπαρκτους νόμους της
να τυλιχτώ μ’ ένα λευκό σεντόνι
να βγω να σεργιανίσω στους άδειους δρόμους της.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη
που τίποτα δεν θα μου θυμίζει
χωρίς μυρωδιά και δίχως χρώμα,
σε μια πόλη που τίποτα σ’ αυτή δεν θα μ’ αγγίζει.
Λαχταρώ να βρεθώ σε μια πόλη,
που πρώτη θ’ αναπνεύσω το χλωμό αγέρα της
που πρώτη θ’ ακούσω τα βουβά πουλιά της
που πρώτη θ’ αντικρίσω τη χαμένη μέρα της.
Είμαι σε μια γη που πρώτη πατάω
Πίνω από νερό που άλλος δεν έχει πιει
Βουτώ σε θάλασσα που πρώτη φορά κολυμπάω
Περπατώ σε μια πόλη που πριν από μένα κανείς δεν έχει χαθεί
Βυθίζομαι στο χρόνο και βρίσκω μια πόλη
ανακαλύπτω, δεν πονάω, επιζώ
ξεχνώ τον εαυτό μου και με ξεχνάνε όλοι
αναπνέω, αισθάνομαι, ζω.
Πόλη μισή, πόλη γερμένη,
πόλη για πάντα ερημωμένη,
κανείς δε σ’ έχει ναυαγήσει
κανείς ποτέ δε σ’ έχει αφήσει.
Πώς να σε βρω, πώς να σε χάσω,
πώς μια για πάντα να σε ξεχάσω,
πώς να σε σβήσω από το χάρτη,
πόλη μικρή, μια πόλη σκάρτη,
πόλη ακριβή, πόλη κρυμμένη,
πόλη για πάντα, πόλη χαμένη …

Μαρία Δασκαλάκη
αδημοσίευτο
Αναρτήθηκε από Poet στις 11:51 π.μ. 4 σχόλια
Ετικέτες Δασκαλάκη Μαρία, Πατρίδα

.

Ευσεβείς πόθοι

Δεν είμαι πρόστυχο δικό σου τραγούδι
Κι ούτε θα γίνω στιχάκι για σένα
Δεν είμαι καλή, δεν είμ’ αγγελούδι
Δε χαραμίζομαι πια για κανένα.
Δεν είμαι το αύριο που τόσο φοβάσαι
Κι ούτε θα γίνω το χτες με τη βία
Δεν είμ’ ηρωίδα γι’ αυτό μη λυπάσαι
Εγώ δε θα γίνω τοτέμ σε πλατεία.
Δεν είμαι φρέσκο λουλούδι στο βάζο
Δε σιδερώνω τα ρούχα ωραία
Δεν είμαι εκείνη που όλα στα τάζω
Δεν είμαι εγώ μια γυναίκα μοιραία.
Δεν είμ’ η αλήθεια που πρέπει να κρύψεις
Ούτε όμως και ψέμα να σε βασανίζω
Δεν είμαι μικρή για να νιώθεις τύψεις
Μα είμαι μεγάλη για να κοκκινίζω.
Δεν είμαι χειμώνας που στο σπίτι σε κλείνει
Δεν είμαι δικιά σου για να με αγγίζεις
Είμαι εκείνη που μόνο σ’ αφήνει
Και που όταν φεύγει το άρωμά της μυρίζεις.
Δε νιώθω για τίποτα πια ενοχή
Ούτε για σένα που είσαι κομμάτια
Εγώ που γεννήθηκα λάθος εποχή
Εγώ, μια Μαρία με θλιμμένα μάτια.

Μαρία Δασκαλάκη
αδημοσίευτο
Αναρτήθηκε από Poet στις 1:19 π.μ. 2 σχόλια
Ετικέτες Δασκαλάκη Μαρία, Ερωτας και αγάπη

.

Advertisements