Archive for 08/03/2011

Τή νύχτα ανάψαμε τά λαδοφάναρα

καί πήραμε τούς δρόμους ρωτώντας τούς διαβάτες

Φορούσε, λέγαμε, ένα φόρεμα

στό χρώμα κάθε ονείρου. Δέν τήν είδατε;

Φορούσε δυό γαλάζια σκουλαρίκια.

Κανένας δέν τήν είχε δεί. Μόνο στήν ακρινή καλύβα

η μάνα η γριά τού ξυλοκόπου τέντωσε τό δάχτυλο

κι έδειξε πίσω από τά δέντρα τό ποτάμι.

Κεί κάτου αναβοσβήναν δυό γαλάζια αστέρια.

Ritsos_front large

MYTH

At night we lighted the oil lamps

and took the roads asking the passers-by

She wore a dress we said

in the color of dreams Didn’t you see her?

She wore two light blue earrings

No one had seen her Only in the cabin at the end of the village

the old woman the lumberjack’s mother pointed her finger

and showed us the river behind the trees

Down to where two light blue stars flickered

ΜΥΘΟΣ

Τη νύχτα ανάψαμε τα λαδοφάναρα
και πήραμε τους δρόμους ρωτώντας τους διαβάτες.

Φορούσε, λέγαμε, ένα φόρεμα
στο χρώμα κάθε ονείρου. Δεν την είδατε;
Φορούσε δυο γαλάζια σκουλαρίκια.

Κανένας δεν την είχε δει. Μόνο στην ακρινή καλύβα
η μάνα η γριά του ξυλοκόπου τέντωσε το δάχτυλο
κ’ έδειξε πίσω από τα δέντρα το ποτάμι.

Κει κάτου αναβοσβήναν δυο γαλάζια αστέρια.

 

~Yannis Ritsos-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

Τ απαλό σου χέρι αγγίζει το δικό μου

μαλλιά μιμούνται κύματα στους ώμους

η γλώσσα μου που δε γνωρίζει ψέμματα

παρακαλει τον αφρο νάρθει

να μυρώσει το χαμόγελο σου

με την αρμύρα

πεταλούδα αιωρείται

πάνω απ τη μοναχικη ανεμώνη

πάρε τον πόθο μου και ζωγράφισε

ένα βαπόρι—είπες

μόνη να μείνω στην απουσία σου

νέα Πηνελόπη με το μίτο μου

‘Eαρινή Ισημερία’

vernal equinox

QUEST

Your soft hand touches mine

hair mimics waves over your shoulders

my tongue  knowing of no lies

calls the fairy over wave froth

come and anoint your smile

with salinity

butterfly balancing

over a lone anemone

 

take my wish and draw a ship

 

you said—

 

but leave me in your absence

a new Penelope with my yarn

 

Αναζήτηση

Το απαλό σου χέρι αγγίζει το δικό μου
μαλλιά μιμούνται κύματα στους ώμους

η γλώσσα μου που δε γνωρίζει ψέμματα
παρακαλεί τον αφρό να `ρθει

και με την αρμύρα
να μυρώσει το χαμόγελό σου

πεταλούδα αιωρείται
πάνω απ’ τη μοναχική ανεμώνη

πάρε τον πόθο μου και ζωγράφισε
ένα βαπόρι

είπες —

στην απουσία σου να μείνω
μόνη Πηνελόπη με το μίτο μου

‘Vernal Equinox”, Ekstasis Editions, Victoria, BC, 2011

http://www.ekstasiseditions.com